وقتی دختر ۹ ساله عشایر به دل آتش می زند (پاسارگاد)

*حفاطت از طبیعت سن و سال نمی شناسد*

✍️زهرا وصالی
*در روزی داغ و پرحادثه، گردنه‌ی خرسی میان پاسارگاد و اقلید شعله‌ور شده بود؛ طوفانی از آتش، خاک، و دود، جان طبیعت را تهدید می‌کرد.*

*نیروهای منابع طبیعی، داوطلبان بومی، عشایر و اهالی با توان خود آمده بودند تا شعله‌های بی‌رحم را خاموش کنند.*
*اما آن‌چه قوت دل ها شد دل‌ها شد ، نه صدای آژیر بود، نه حضور تجهیزات مدرن، بلکه صدای نازک یک دختر نه‌ساله با دبه‌ آب بود.*

*فاطمه یوسفیان‌نژاد، از ایل عشایر پاسارگاد.*
*او بی‌هیچ ترسی، در دل خطر، قدم می‌زد؛ پشت سر مردان فریاد می‌زد: «دایی بیا آب بخور!»*
*جمله‌ای ساده اما چنان پرمعنا که لحنش اشک را بر گونه‌ی مردان آتش‌نشان جاری کرد.*

*فاطمه در کنار پدر و مادرش؛ پدرش، با چهره‌ای سوخته از آفتاب ولی سربلند، و مادرش با نگاهی از جنس مهر و افتخار حضور داشتند.*

*خانواده عشایری حبیب الله یوسفیان‌نژاد خانواده‌ای که غیرت را نه در کلام، بلکه در عمل به فرزند منتقل کرده‌اند.*

*در پایان عملیات، فاطمه نه‌تنها با دبه‌ای آب، بلکه با دلی پر از مهر وطن، از سوی نیروهای منابع طبیعی هدیه‌ای دریافت کرد که گرچه ناچیز بود، اما مملو از احترام به روح بلند او.*

*داستان فاطمه فقط یک حضور کودکانه نیست؛ درباره‌ی درسی‌ست از مسئولیت‌پذیری، از عشق بی‌مرز به سرزمین.*
*او با ۹ سال سن، وزنی از وطن بر دوش کشید که بسیاری در بزرگسالی از آن گریزان‌اند. سنش کم بود، اما دلش وسیع‌تر از دشت‌های ایلش.*

*فاطمه به ما یادآور شد که آغاز مسئولیت‌پذیری، نه از سن که از تربیت و عشق می‌آید.*

*حضور او زنگ بیدارباشی بود برای خانواده‌ها، مدارس، نهادها که نقش کودکان را نه‌ فقط در آموختن، بلکه در عمل باید جدی گرفت و مشارکت مردمی نیز رمز پیروزی است و اگر دختری ۹ ساله چنین قلب بزرگی دارد، می‌توان با اطمینان گفت: آینده‌ی ایران هنوز روشن است.*

*روشن از چراغ وجود کودکانی چون فاطمه.*
*یادمان نرود که کودک ، معلم خاموش بزرگان است.*